Özet

Idol, 1981 yılında New York City’ye taşındı ve eski Kiss menajeri Bill Aucoin ile birlikte çalışarak solist oldu. Idol’un punk tarzındaki imajı, gitarist olan yeni ortağı Steve Stevens’ın glam rock tarzıyla iyi uyum gösterdi. Birlikte basçı Phil Feit ve davulcu Gregg Gerson ile de çalıştılar. Idol’un solist kariyeri, 1981 yılında Chrysalis Records tarafından yayımlanan “Don’t Stop” adlı EP ile başladı; bu EP’de, ilk olarak Kiss Me Deadly adlı son albümlerleri için kaydedilen Generation X şarkısı “Dancing with Myself” ile Tommy James and the Shondells’in “Mony Mony” şarkısının cover versiyonu yer alıyordu. Idol’un ilk solo albümü Billy Idol ise Temmuz 1982’de piyasaya sürüldü.

1982 yılında MTV’nin öncülüğünde gerçekleşen “İkinci Britanya İstilası”nın bir parçası olan Idol, “White Wedding” ve “Dancing with Myself” şarkıları sayesinde MTV’de sıkça yer alan bir eser haline geldi. “White Wedding”ın müzik videosu İngiliz yönetmen David Mallet tarafından çekildi ve MTV’de sık sık yayınlandı. Kilisenin penceresini kırarak geçen motosiklet sahnesini ise Londralı bir motosiklet kuryesi olan John Wilson gerçekleştirdi. 1983 yılında Idol’un plak şirketi, Tobe Hooper’ın yönettiği ve altı ay boyunca MTV’de yayınlanan bir müzik videosu eşliğinde “Dancing with Myself” şarkısını ABD’de piyasaya sürdü.

Idol’un ikinci LP’si olan Rebel Yell (1983), “Rebel Yell”, “Eyes Without a Face” ve “Flesh for Fantasy” gibi hit şarkılar sayesinde büyük bir başarı elde etti ve Idol’u Amerika Birleşik Devletleri’nde tanınır hale getirdi. “Eyes Without a Face”, ABD Billboard Hot 100 listesinde dördüncü sıraya yükseldi; “Rebel Yell” ise Birleşik Krallık Singles Chart listesinde altıncı sıraya ulaştı.