Sakin bozkırda, küçük bir sarı zürafa çimenlerin üzerinde oturuyordu. Mat olan vücudu akşam güneşinin ısısıyla ılımıştı ve siyah gözleri bu dünyayı izliyordu. Hareketsizdi, ancak rüzgârı, güneşi ve kuşların şarkılarını hissedebiliyordu. Kalbinde o, tüm bunların bir parçasıydı—vahşi, nazik, özgür.